Oksidacijski stres u rani

Mala i kratkotrajna količina reaktivnih molekula normalno pomaže obrani od mikroorganizama i signalizaciji cijeljenja. Problem nastaje kada ih je previše ili kada antioksidacijska obrana nije dovoljna. Tada se mogu oštetiti stanice, kolagen i sitne krvne žile te se produljuje upala. To se češće događa kod kronične infekcije, ishemije, dijabetesa, pušenja i ponavljane traume. Ne postoji jednostavan izgled rane koji sam potvrđuje oksidacijski stres niti dodatak prehrani koji ga samostalno rješava. Najvažnije je liječiti uzrok, poboljšati perfuziju, kontrolirati infekciju i zaštititi tkivo.

Reaktivni kisikovi spojevi imaju dvostruku ulogu: pri fiziološkim koncentracijama sudjeluju u antimikrobnoj obrani, redoks-signalizaciji, angiogenezi i proliferaciji, dok trajni višak uzrokuje oksidaciju makromolekula, mitohondrijsku disfunkciju i aktivaciju proteaza. U kroničnim ranama produljena neutrofilna aktivacija, hipoksija-reoksigenacija, hiperglikemija i infekcija mogu održavati visok oksidacijski teret. Pojam se ne smije poistovjetiti s pojedinačnim laboratorijskim biomarkerom. Kliničko liječenje usmjerava se na etiologiju, debridman, kontrolu infekcije, perfuziju i metabolizam; rutinska korist nespecifičnih antioksidacijskih dodataka za cijeljenje nije dokazana.